Felsefi Danışmanlığın Diyalojik Bir Pratiği Olarak Rasyonel Duygusal Davranış Terapisi

Öz

Bu çalışma, Rasyonel Duygusal Davranış Terapisi’nin (RDBT) psikopatoloji modeline dayalı klinik çerçevesinin, felsefi danışmanlığın diyalojik ve non-patolojik yapısıyla temelden çatıştığını savunur. RDBT’nin “irrasyonel inanç”, “ABC modeli” ve “terapist-uzman” kavramları, felsefi danışmanın “sorgulanmamış bağlılık”, “Sokratik diyalog” ve “ortak araştırma” ilkeleriyle epistemolojik ve etik düzeyde uyuşmazlık gösterir. Ellis’in kendi eserleriyle yapılan karşılaştırmalı okuma, RDBT’nin Stoacı kökenlerini korurken klinik pratikte patoloji diline kaydığını ortaya koyar. Bu gerilimi aşmak için “Diyalojik Akıl Pratiği” adlı özgün bir çerçeve önerilir. Bu model, ABC yerine Sokratik sorgulamayı, irrasyonel inanç yerine sorgulanmamış bağlılığı, uzman terapist yerine felsefi ortağı merkeze alır. Böylece RDBT, semptom yönetimi aracı olmaktan çıkarak felsefi yaşam sanatının çağdaş bir pratiğine dönüşür.